چندروز پیش وقتی می خواستم برای کاری از خونه برم بیرون تلوزیون هم روشن بود از روی کنجکاوی نگاهی انداختم تاببینم چه برنامه پخش می کنه, یادمه  شبکه پنج بود وساعت حدود سه وده دقیقه.دوتادخترخانم داشتن برنامه اجرا می کردند چندلحظه که نگاه کردم اخمام رفت توهمو گفتم چه آدمای جلفی اصلا انگار نه انگار که دارند جلوی دوربینی که بیش ا ز چهارده میلیون مخاطب استانی داره دارند اجرا می کنند.

این صحنه ناخداگاه من رو یادیک خاطره پندآموزی از استادم امیرحسین مدرس انداخت.امیدوارم هرکجا که هست درکنار خانواده اش خوش خرم باشه.زمانی که افتخار شاگردی ایشون برای مدت کوتاه نصیبم شده بوددر یکی از جلسات درس درزمان استراحت من سوالی از ایشون پرسیدم گفتم :استاد زمانی هست که مامجری  رامی بینیم که درعام خیلی طرفدار دارد اما اگر کارشناسی مثل شما آن رو ببینه می گه چه آدم جلفیه, حالا کدوم درست بگیم چون بیننده زیادی داره همین سبک کار را ادامه بدهد یانه.استاد نگاهی به من کرد وگفت:این مثل اینه که یک روحانی همین طور که دارد روی منبر خطبه می خواند بشکن هم بزند. نوجوانانی به سن توخب از این کار خیلی خوششان میاد چون فکر می کنند کار تازه ای است حتما هم جذب منبر این روحانی می شوید.اما اون روحانی خودش باید بدانه شان و منزلت آن نام آن منبر و آن امامه روی سر او کجاست.در مورد مجریان و گویندگان رسانه هم دقیقا همین مساله صدق می کند.مجری می تواند جلوی دوربین یا گوینده پشت میکروفن می تواند برای خنده بیننده و شنونده لودگی کند اما هیچ مجری یا گوینده ای حق مسخره بازی جلوی دوربین یاپشت میکروفن رانداردچون ئاین کار دوراز شان رسانه و آن مجری یا گوینده است

این مطلب ادامه دار....

نوشته شده توسط علی ثاقب نژاد در شنبه سی و یکم مرداد 1388

لينك ثابت